比较好的赌博app_首页(欢迎您)

<acronym id="sfwpj"></acronym>
  • <big id="sfwpj"><strike id="sfwpj"><tt id="sfwpj"></tt></strike></big>

      <acronym id="sfwpj"></acronym>

    1. <track id="sfwpj"><strike id="sfwpj"></strike></track>
      <table id="sfwpj"><strike id="sfwpj"><b id="sfwpj"></b></strike></table>

      Biz vatans?z de?iliz: Bir Rohingya ailenin ya?am mücadelesi

      Abu Ahmad

      "Sürekli endi?e halindeyim, gelece?e dair büyük korkular?m var" (EN)

      52 ya??ndaki Abu Ahmad sekiz ?ocuk babas?. 11 ya??ndaki k?z? Rukia, A?ustos 2017’de ger?ekle?en yayg?n ?iddet olaylar?ndan hemen ?nce fel? ge?irmi?. Banglade?’e geldikten sonra k?z?n? S?n?r Tan?mayan Doktorlar’?n (MSF) Kutupalong’daki sa?l?k tesisine getiren ve yedi ay boyunca tedavi olmas?n? sa?layan Abu, aradan ge?en bir y?l?n ard?ndan ailenin Myanmar’dan nas?l ve neden ka?t???n?, Banglade?’teki hayatlar?n? ve gelece?e dair umutlar?n? anlat?yor.

      Foto?raflar:?Ikram N'gadi

      “Ya?ad???m?z bu zulümden ?nce ineklerimiz, ke?ilerimiz, topra??m?z, ge?im kaynaklar?m?z vard?. Ama Myanmar Hükümeti bizi sürekli tehdit ediyor ve bize i?kence ediyordu. Yüksek ??renim g?rmek isteyen bir Rohingya, bunun i?in ülkeyi terk etmek zorundayd? ?ünkü hükümet bunu fark etti?inde o ki?iyi tutukluyordu. Seyahat ?zgürlü?ümüz de k?s?tlan?yordu. Kontrol noktalar?n?n ?tesine ge?memize izin verilmiyordu; sadece kendi s?n?rlar?m?z i?inde hareket edebiliyorduk. Rahipler ve di?er etnik topluluklar istedikleri yere istedikleri zaman gidebiliyorlard?.

      Sald?r?lar ba?lad???nda evlerin yak?ld???n?, insanlar?n b??akland???n? g?rdük. Bundan k?sa süre ?nce k?z?m Rukia fel? ge?irdi, neyin buna sebep oldu?unu hala bilmiyoruz. A?r?lar? oldu?unu s?ylüyordu ve bir gün aniden belden a?a??s? tutmayaya ba?lad?.

      Bir gece ?ocuklar?m?n hepsini kar??ma ald?m ve onlarla ne yapmam?z gerekti?ini konu?tum. Pek umudumuz yoktu ?ünkü hi?bir ?ey yapmasak bile her an tutuklanabilir veya ?ldürülebilirdik.

      En büyük o?lum, sald?r?lar ba?lad???nda Rukia’yla birlikte ka?mam?z?n zor olaca??n? s?yledi. ‘Onu kurtarma ?ans?m?z olmayacak. Sen ve annem, Rukia’yla birlikte ?imdiden Banglade?’e gidin. Biz size daha sonra kat?l?r?z,“ dedi. Bu konu?man?n ard?ndan e?imle birlikte Rukia’y? al?p ülkeyi terk ettik.

      Myanmar’dan ka???

      Evden ??k?nca k?yümüzü hemen terk edemedik ?ünkü ne tarafa baksak silahl? hükümet gü?lerini g?rüyorduk. Gizlene gizlene da? yollar?ndan ilerledik, kilometrelerce yürüdük.

      Rukia’y? ta??malar? i?in birka? ki?i tuttuk. Sonunda gece ge? saatlerde Banglade?’in hemen kar??s?ndaki k?y? ?eridine vard?k. Uzakta bit bot g?rdük, bizimle birlikte sahilde 30-40 ki?i daha bekliyordu. Kaptan hepimizi güvenli bir ?ekilde Banglade?’e ge?irdi. Vard???m?zda s?n?r polisleriyle kar??la?t?k. Bize ?ok yard?mc? oldular. Güzel bir ?ekilde kar??lay?p bize bisküvi ve su verdiler. Sabah oldu?unda kiralad?klar? otobüslerle Kutupalong Kamp?’na g?türüldük.

      Otobüsten indi?imizde biraz endi?eliydim ?ünkü daha ?nce Banglade?’e gelmemi?tik ve k?z?m? nereye g?türmem gerekti?ini bilmiyordum. Kar??la?t???m herkese hastanenin yerini soruyordum. Sonunda bize S?n?r Tan?mayan Doktorlar’a ait olan Kutupalong’daki bir klinikten bahsettiler. Rukia’y? hemen oraya g?türdüm. Doktorlar k?z?m? kuca??mdan al?p hastaneye yat?rd?lar. Yakla??k 7,5 ay hastanede tedavi g?rdü. R?ntgenleri ?ekildi, kan nakli yap?ld? ve günde birka? kez doktorlar taraf?ndan muayene edildi. Düzenli olarak bize yemek de veriliyordu.

      Kampta kald???m?z süre boyunca , Rakhine’de [Myanmar’?n Rakhine Eyaleti –eski ad?yla Arakan] kalan di?er yedi ?ocu?umdan haber alamam??t?m. Kar??la?t???m?z insanlar evimizin yak?ld???n? ve ?ocuklar?m?z?n ka?t???n? s?yledi. Telefonumuz olmad??? i?in ?ocuklarla ileti?imimiz de kesilmi?ti. Onlar i?in ?ok endi?eleniyorduk.

      Bir süre sonra Banglade?’e geldiklerini ve bizi arad?klar?n? ??rendik. Onlar da Kutupalong’a gelmi?, insanlara Rukia’y? sorarak S?n?r Tan?mayan Doktorlar’?n klini?inde bizi nihayet bulmu?lard?. ?ki ay sonra ?ocuklar?ma kavu?tu?umda i?im rahatlad?. Bir arada oldu?umuz i?in o kadar mutluydum ki, yeniden hayata d?ndüm.

      Banglade?’te ya?am

      Banglade? Hükümeti bar?nak yapabilmemiz i?in bize odun, bambu ve plastik ?rtüler verdi. Karneyle s?v? ya?, pirin? ve mercimek de veriliyor. Ama bize verdikleri yemeklerin bir k?sm?n? sat?yoruz ve arada bal?k, sebze ve biber al?yoruz. Bu ?ekilde 100-200 Taka (7-15 TL) elimize ge?iyor. Bu parayla yakla??k bir ay idare etmemiz gerekiyor. Param?z olmasa da bir ?ekilde hayatta kalmak zorunday?z. Satt???m?z yemeklerin d???nda hi?bir gelirimiz yok. ?al??abilseydik hayat bizim i?in daha kolay olurdu ama bize ?al??ma imkan? verilmiyor. D??ar?da ?al??amad???m i?in aileme bakmak i?in para da kazanam?yorum.

      Rukia engelli oldu?u i?in kampta ya?am bizim i?in daha zor. Onu birka? günde bir kamp d???na ??kar?p hastaneye g?türüyoruz. Yollar ?ok k?tü durumda ve ?ok engebeli. Onu bir yere kadar s?rt?mda g?türüyorum. Daha sonra geri d?nüp S?n?r Tan?mayan Doktorlar’?n bize verdi?i tekerlekli sandalyeyi de yola kadar ta??yorum ve hastaneye kadar tekerlekli sandalyeyle gidiyoruz. Evimizi in?a etmek i?in düz bir zemin bulamad?m kampta. Param olsayd? onu otobüsle hastaneye getirip g?türürdüm; ikimiz de bu ac?lar? ?ekmek zorunda kalmazd?k.

      Hastanede bir sürü test yap?ld?; tedavi uygunland? ama hala Rukia’n?n neden fel? ge?irdi?ini anlayamad?k. Rukia’n?n tekrar yürüyebilmesi i?in Allah’a hep dua ediyorum.

      Onu, tedavi olmas? ve e?itim g?rebilmesi i?in yurtd???na g?türmemi istiyor. Bu tür istekleri oldu?unda daha fazla üzülüyorum ve elimden bir?ey gelmedi?i i?in ?aresiz hissediyorum.

      Eski gücümü kaybettim, ?al??ma ehliyetim ve becerilerim eskisi gibi de?il. Sürekli endi?eliyim ve gelece?e dair büyük korkular?m var. Ne yiyece?imizi, ne giyece?imizi dü?ünüp duruyorum. Di?er taraftan ?ekti?imiz ac?lar, bar?? ve huzur huzur beklentisi akl?mdan ??km?yor. Burada 10 y?l daha kal?rsam, hatta bir ay daha kal?rsam, bu ac?lar? tekrar tekrar ya?amak zorunda kalaca??m.

      Biz hala Burmal?y?z [Myanmar], eninde sonunda geri d?nece?iz

      Biz ‘vatans?z’ de?iliz; hala Burmal?y?z [Myanmar]. Atalar?m?z?n geldi?i yer, dedelerimizin do?du?u yer oras?. G?bek ba??m?z?n kesildi?i ülke Burma [Myanmar]. ülke huzura kavu?tu?unda biz de geri d?nmek istiyoruz. Ama bunun i?in ?nce ?zgürlü?ümüzü kazanmam?z gerekiyor.

      Evimizi, topraklar?m?z?, inek ve ke?ilerimizi bize geri verirlerse d?nebiliriz. Bir ülkeye ait hisseden insanlar ba?ka bir ülkede kalamazlar. Allah bizi buraya getirdi ve ancak e?er o isterse bizi evimize ve ülkemize geri g?türebilir. Eve d?nmek i?in haz?r?z ama ?at??malar devam ederken nas?l gidelim ki?”

      Sara

      46 ya??ndaki Sara, Abu Ahmad'?n e?i. D?rt k?z? ve d?rt erkek ?ocu?uyla Kutupalong Kamp?’nda ya?ayan Sara, yedi ?ocu?unu geride b?rak?p e?i ve 11 ya??ndaki engelli k?z?yla ülkesini nas?l terk etmek zorunda kald???n? anlat?yor:

      “Banglade?’e ka?t?ktan sonra ?ocuklarla irtibat?m?z kesildi. E?er i?lerinden biri, evimizi ate?e verdiklerinde hayat?n? kaybetseydi, ?mür boyu bu üzüntüden kurtulamazd?m, onlar? tekrar kucaklayamazd?m. En kü?ük ?ocu?umuzu bile geride b?rakmam?z gerekti. Onu da bizimle Banglade?’e g?türmek istedim ama ate?i ?ok yüksekti, yolda daha k?tü olabilirdi. Sonunda sa? salim yan?m?za geldi?i ve onu tekrar kuca??ma alabildi?im i?in minnetar?m.

      Burada kald???m?z i?in ?ok mutlu de?iliz ama ba?ka se?ene?imiz yok. S?k s?k ülkemi ve evimizi dü?ünüyorum. Bir ?mür boyu bu plastik ?ad?rlarda ya?ayamay?z.

      Rachida

      8 ya??ndaki Rachida, Sara ve Abu Ahmad’?n en kü?ük ?ocu?u. 16 ya??ndaki k?z karde?i Shafika ve 12 ya??ndaki erkek karde?i Roman ile birlikte Banglade?’e ka?m??. Ailesinin izini sürüp sonunda onlara kavu?tu?u i?in ?ok mutlu ama gelece?e dair belirsizlik yüzünden büyük endi?eleri var:

      "Bir gün k?yümüze geldiler, k?yden insanlar?n baz?lar?n? toplay?p g?türdüler. Neyle kar??laca??m?z? bilmiyordum. ?lece?imizi sand?m. Bizi fark etmediler, evin arkas?na saklanm??t?k. Bu ?ekilde k?yden ka??p buraya gelebildik.

      Burada mutluyum. Annemi ve babam? tekrar g?rdü?üm i?in ?ansl?y?m. Her ?ey iyi ama et veya bal?k alacak param?z yok.

      Buradan nereye gidebiliriz ki? Kampta kalaca??z. San?r?m ?ok uzun bir süre... "

      Ismael

      Abu Ahmad ve Sara’n?n 14 ya??ndaki o?lu Ismael, Myanmar’? neden tek ba??ma terk etmek zorunda kald???n? ve ‘vatans?z’ ilan edilmenin zorluklar?n? anlat?yor:

      "Annem ve babam t?bbi destek alabilmek i?in Banglade?’e gitmi?ti. Evde kalan en büyük erkek ?ocuk bendim.

      Evden ka?mam?z gerekiyordu ?ünkü rahipler bizi tehdit etmi?ti. Saklanarak da? yollar?ndan ilerledik ve sonunda Banglade?’e vard?k. Ama ailemi bulamam??t?m. 8-10 gün sonra S?n?r Tan?mayan Doktorlar’?n hastanesinde olduklar?n? ??rendim.

      Daha ?nce ya?ad???m?z yerin d???na hi? ??kmam??t?m, Banglade? hakk?nda hi?bir ?ey bilmiyordum. Onlar? bulamam?? olsayd?m, ?imdiye ?oktan ?lmü?tüm.

      Daha ?nce Burma’da [Myanmar] bizim i?in her?ey yolundayd?. Ya??m?z ilerledik?e rahipler taraf?ndan tehdit edilmeye ba?lad?k, baz?lar?m?z i?kence g?rdü. Daha sonra sald?r?lar ve ?at??ma ba?lad?. Biz de buraya geldik. Rohingya halk?n? tan?mad?klar? sürece ülkemize geri d?nemeyiz. Rohingya statüsü verilmeden ülkemize d?nersek, bize bask? uygulamaya ve eziyet etmeye devam edecekler. Hatta bizi ?ldürecekler."


      Rohingya mültecilerin Banglade?'teki kamplarda katlanmak zorunda oldu?u ya?am ?artlar?n? g?zler ?nüne seren bu videoda,?S?n?r Tan?mayan Doktorlar (MSF) Acil Durum Koordinat?rü Nichola Papachrysostomou, muson mevsimi ve ya?murlar?n?n yetersiz altyap?yla birle?ti?inde insan sa?l???n? nas?l tehdit etti?iniz anlat?yor.

      Yorum Yap?n

      比较好的赌博app